Kijk eens naar de horizon

Veel mensen die onze coachingspraktijk binnen wandelen, klagen over een soort gebrek aan focus en doorzettingsvermogen. Zo ook Boris, 37 jaar. Boris heeft het gevoel dat er altijd te weinig uren in een dag zitten, waardoor hij aan het einde er van een onaf en onvoldaan gevoel heeft. Boris heeft last van, wat we in vaktermen noemen, procrastinatie – ofwel: uitstelgedrag. Hij gaat pas met een lastige of vervelende taak aan de slag, op het moment dat het écht niet anders kan en het eigenlijk al te laat is.

Doordat Boris door de jaren heen zich heeft aangeleerd pas op het laatste moment te beginnen met lastige dingen, zit hij in een negatieve spiraal: hij ziet als een berg op tegen iets, begint (te) laat, moet het afraffelen, baalt van het eindresultaat en ziet een volgende keer nog meer op tegen een vergelijkbare opdracht. Achterliggende redenen voor dit uitstelgedrag zijn faalangst en perfectionisme, maar ook gewoon niet goed weten hoe je iets aan moet pakken en wat er verwacht wordt.

 

Voor Boris is het handig dat hij leert vragen naar de verwachtingen en randvoorwaarden. Ook werkt voor hem de prioriteitenmatrix heel inzichtelijk. Zo maakt hij per maand, week en dag een overzicht van wat hij wil doen en in hoeverre het van belang is. En soms heeft hij er baat bij even de taak als onderdeel van het grotere geheel te zien: door te kijken wat hij aan de horizon wil bereiken, lukt het op microniveau makkelijker om een verslag te schrijven, de nascholing door te nemen of de administratie te doen.

 

 

Prioriteitenmatrix

 

 

Dringend

 

Niet dringend

 

 

Belangrijk

 

Hoogste prioriteit; meteen doen!

 

Inplannen qua tijd. Niet te lang uitstellen.

 

 

Onbelangrijk

 

Aan een ander vragen of tussendoor doen.

 

Geen prioriteit.

Bewaren voor een rustig moment.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0